Tónlistarnám er menntun
Um þessar mundir eru margir tónlistarnemar á framhaldsstigi í miklum vafa um framtíð náms síns. Síðan Reykjavíkurborg ákvað að hætta að styrkja þá tónlistarnema sem ekki eiga lögheimili í Reykjavík hafa kviknað deilur milli sveitarfélaga og ríkisins um hver eigi að greiða fyrir það nám. Margir tónlistarnemar hafa neyðst til að hætta námi vegna þessa og bíða niðurstöðu. Aðrir nemar, þ.m.t. allir þeir sem eiga lögheimili í sveitarfélögum á höfðuborgarsvæðinu öðrum en Reykjavík, eru á undanþágu til áramóta.
Kolbrún Halldórsdóttir, þingkona VG, var málshefjandi utan dagskrár á Alþingi í síðustu viku um tónlistarnám á framhaldsstigi. Beindi hún fyrirspurn til menntamálaráðherra um hvernig viðræður stæðu milli ríkis og sveitarfélaga um þetta nám og hvenær von væri á niðurstöðum. Svör menntamálaráðherra voru að nefnd hefði verið skipuð með fulltrúum frá ríki og sveitarfélögum og að álit hennar væri væntanlegt um áramótin. Ef tekið er mið af því hversu margir nemar geta ekki stundað nám sitt núna og fjölda þeirra sem hætta að geta það um áramótin, eru þessi svör fullkomlega óviðunandi.
Deilan snýst um það hver eigi að bera kostnað af tónlistarnámi á framhaldsstigi. Samkvæmt lögum ber sveitarfélögum að standa undir tónlistarskólum en ríkinu að standa undir menntun á framhaldsstigi. Tónlistarskólinn er ekki skilgreindur í stig í lögum og þannig er það í raun spurning um túlkun á lögunum hvor aðilinn eigi að bera þennan kostnað. En þótt þetta sé spurning um túlkunaratriði þýðir það ekki að enginn þurfi að standa undir þessum kostnaði.
Tónlistarnám á framhaldsstigi er mjög sérhæft nám, sérstaklega vegna þess hversu mikið vægi ýmsar hópgreinar hafa. Ríkisvaldið setur til dæmis þau skilyrði í aðalnámskrá tónlistarskólanna að útdrættir úr hljómsveitarverkum séu leiknir á lokaprófi framhaldsstigs. Til að geta staðið undir þeim kröfum verður neminn að hafa verið í samleik við aðra á sama stigi. Þannig liggur í hlutarins eðli að tónlistarnemar hópist saman í fáa skóla og ekki nema eðlilegt að þeir séu í stærstu byggðarlögunum. Það er þó ekki þar með sagt að stærstu sveitarfélögunum beri skylda til þess að standa undir þessum kostnaði.