Nýlega hafa þeir Karl Sigurbjörnsson og Björn Bjarnason lýst yfir andstöðu sinni við aðskilnað ríkis og kirkju. Kirkjan sjálf vill halda sér í skjóli ríkisins og njóta stuðnings almennings. Innflytjendum, sem hingað hafa komið vegna stríðsástands í heimalandi eða kúgunar, hefur fjölgað mikið.

Um þessar mundir eru margir tónlistarnemar á framhaldsstigi í miklum vafa um framtíð náms síns. Síðan Reykjavíkurborg ákvað að hætta að styrkja þá tónlistarnema sem ekki eiga lögheimili í Reykjavík hafa kviknað deilur milli sveitarfélaga og ríkisins um hver eigi að greiða fyrir það nám.

Eftir 11. september 2001 hefur ríkisstjórn Bandaríkjanna verið í krossferð gegn meintum hryðjuverkamönnum og þjóðum. Á þessum rúmlega tveimur árum hafa verið háð tvö stríð í skjóli þess að verið sé að berjast gegn hryðjuverkum. Bandaríkjastjórn og skósveinar þeirra hafa farið með logandi sverði og steypt vondu fólki á borð við talíbanastjórnina í Afghanistan og hinn mjög svo illa Saddam Hussein af stóli og eru flestir sammála um að gott hafi verið að skipta þessum mönnum út.

Viðurkennt er að vald fjölmiðla er viðkvæmt og vandmeðfarið. En hvenær stendur fjölmiðill sig í stykkinu og hvenær ekki? Blaðamenn á Los Angeles Times hljóta að klóra sér í höfðinu og velta þessari spurningu fyrir sér þessa dagana eftir að Arnold Schwarzenegger var kjörinn ríkisstjóri í Kaliforníu nú fyrir skemmstu.

Ef við getum verið sammála um að vísindin efli alla dáð má spyrja hvort íslenskt samfélag verði ekki brátt dáðlaust með öllu ef enginn vill efla vísindin. Nú má spyrja hvort hér efli menn ekki vísindin á hverjum degi með fjárveitingum og fögrum orðum en þegar horft er á aðgerðir íslenskra stjórnvalda í menntamálum er ekki hægt að sjá markvissa þróun í átt að meiri og betri menntun, aðeins samhengislausar breytingar sem óljóst er hvaða tilgangi þjóna.

Á síðasta kjörtímabili lögðu þingmenn VG ítrekað fram frumvarp um breytingar á lögum sem snúa að vændi. Frumvarpið fékk ekki stuðning frá öðrum þingmönnum og var fellt í hvert skipti. Sem betur fer virðist sem þingmönnum VG hafi tekist að koma vitinu fyrir hina stjórnarandstöðuflokkana auk Framsóknarflokks, þar sem 14 þingkonur úr þeim flokkum hafa tekið sig saman og lagt fram sama frumvarp, í lítið eitt breyttri mynd.

Undirritaður hefur áður vakið máls á stjórnarháttum Silvios Berlusconis, forsætisráðherra Ítalíu. Til upprifjunar og almennrar glöggvunar má nefna að hinn viðkunnanlegi Silvio er ríkasti maður Ítalíu, sem er kannski ekki að furða því hann á stóran hlut í flestum iðnfyrirtækjum landsins auk þess sem stærstu auglýsingastofur, kvikmyndahús og fjölmiðlasamsteypur landsins eru margar hverjar í hans eign.

Þegar þing var sett í síðustu viku var ekki laust við að maður hugsaði: „Ó, nei, þarf maður nú að þola fjögur ár af þessu rugli í viðbót.“ Umhugsað rugl í mínum huga var áframhaldandi seta þessarar ríkisstjórnar og það rugl sem hún stendur fyrir. Rugl á borð við sparnað í mennta- og heilbrigðiskerfi, ...

Síðustu daga hefur talsvert borið á fréttum þar sem sagt er frá múr sem Ísraelsmenn eru að reisa utan um byggðir sínar á Vesturbakkanum. Múrinn virðist illa þokkaður af flestum öðrum en Ísraelsmönnum sjálfum og hafa ýmsir orðið til þess að líkja honum við Berlínarmúrinn og þann aðskilnað sem stjórnvöld í Suður-Afríku beittu þegna sína.

Flesta dreymir um að starf þeirra gefi eitthvað af sér, að það skilji eitthvað eftir sig. Það er líklega lítil ánægja fólgin í því að líta til baka yfir starfsferil sinn og sjá engan árangur, ekkert sem hægt er að líta til. Því er kannski ekki að undra að það setji hroll að þeim sem að sjá lok starfsferils síns nálgast án þess hafa unnið „stóra“ afrekið.

Gatnakerfi Reykjavíkurborgar er sprungið. Þetta vita allir sem hafa verið í bíl á einhverri af aðalsamgönguæðum borgarinnar á álagstímum. Allir virðast vera á eitt sáttir um að margt þurfi að gerast í samgöngumálum borgarinnar, ekki einungis til að umferðin geti gengið hraðar fyrir sig, heldur einnig til að draga úr slysahættu.

Kynjaumræða var áberandi hér á landi á vormánuðum, einkum í tengslum við Femínistafélagið sem stóð fyrir mikilli vitundarvakningu um réttindi kvenna. Umræðan um kynin virðist þó enn vera þrungin gríðarlegri togstreitu. Þannig má vart minnast á að karlmenn geti átt bágt án þess að forsvarsmenn kvenréttindahreyfingarinnar gangi fram fyrir skjöldu og minni á að konur eigi líka bágt.