Stríðið gegn óvinsældum
George W. Bush safnar um þessar mundir fé fyrir komandi kosningar þótt enn séu eitt ár og 69 dagar til þeirra. Söfnunin hlýtur að ganga vel því forsetinn er farinn að leyfa sér að tala um umhverfismál og gortar sig af árangrinum þar, flestum til mikillar undrunar. Á föstudaginn var tókst forsetanum m.a.s. að eigna sér vöxt laxastofna við Kyrrahafið þótt sérfræðingar leiti skýringa í breyttu veðurfari.
En af hverju einbeitir forsetinn sér ekki að þeim málaflokkum þar sem repúblíkanar hafa yfirleitt verið sterkastir í stríðum og hörmungum?
Gæti verið að almenningur í Bandaríkjunum sé hættur að trúa því að stríðin tvö, í Afganistan og Írak, hafi ekki gert heiminn friðsamlegri? Það er a.m.k. ljóst að í Afganistan hefur ástandið varla batnað mikið síðan þúsundir saklausra borgara voru þar drepnar til að Bandaríkjaher gæti náð landinu á sitt vald. Fyrir utan höfuðborgina Kabúl ráða stríðsherrar ríkjum, stríðsherrar sem eru síst skárri en talebanarnir. Í Írak er ástandið sömuleiðis hryllilegt og ótal sprengjuárásir staðfesta þann grun margra að ógjörningur hafi verið koma á friði í Írak með því að sprengja það fyrst í tætlur og rúnta svo um landið á brynvörðum skriðdrekum og skjóta á flest sem hreyfist.
Að vísu tókst öðrum forseta repúblíkana einmitt að hefja mjög svo misheppnaðar styrjaldir hér og þar í hinum byggða heimi og verða endurkjörinn með glæsibrag. Stríðsrekstur Ronalds Reagans er nú á dögum samt yfirleitt talinn til verstu gjörða bandaríska hersins fyrr og síðar.
En ef menn ætla sér að varpa sprengjum á land, drepa saklausa borgara þess og hernema svo landið án samþykkis alþjóðasamfélagsins - þá verða menn líka að gera það þannig að almenningur fái aldrei að sjá hörmungarnar sem aðgerðirnar hafa í för með sér. Til lengdar er ekki hægt að réttlæta dauða þúsunda saklausra borgara með því að tilkynna að enn einn kolklikkaður samstarfsmaður Saddams Hussein hafi verið handsamaður (nú eða bara myrtur) af innrásarhernum.
Staða forsetans er því kannski ekki eins sterk og ætla mætti af skoðanakönnunum. Kannski tekst forsetanum að fá helstu styrktaraðila sína, hergagnaframleiðendur og olíufyrirtæki, til að gefa svo mikið af peningum í kosningasjóðinn að Bush geti hreinlega notað peningana til að ráðast inn í enn eitt landið og verða vinsælli en nokkru sinni fyrr.
Skrifa athugasemd