Höfum við gleymt Afganistan?
Á tímum borgarastyrjaldar í Líberíu, skæruhernaðar gegn bandarískum hermönnum í Írak og knésetningar Davíðs Oddsonar á Bush-stjórninni, hefur lítið farið fyrir umræðu um ástandið í Afganistan eftir að „frelsararnir“ sprengdu landið í tætlur og boðuðu frið og lýðræði í landinu.
Um þessar mundir ríkir mikil gróska í Afganistan á ýmsum sviðum, til dæmis á sviði eiturlyfjaræktunar. Síðan árásarherinn (sem vel að merkja átti aðeins að vera í landinu í tvo mánuði, en dvelur þar enn og ekki bólar á brottför hans) umkringdi höfuðborgina eftir frelsissprengingarnar, hefur ástandið í landinu farið hríðversnandi. Stríðsherrar stjórna nú landinu, fyrir utan höfuðborgina Kabúl, og græða á tá og fingri af sölu eiturlyfja eftir að markaðurinn opnaðist fyrir erlendum aðilum og þá sérstaklega Evrópumarkaði.
Sjálfur Tony Blair hefur fyrir allnokkru viðurkennt að um 90 prósent af öllu heróíni sem neytt er í Bretlandi komi frá Afganistan.
Stofnanir á borð við Evrópusambandið og Sameinuðu þjóðirnar hafa komist að þeirri niðurstöðu að framleiðsla á eiturlyfjum hefur átjánfaldast eftir að landið var „frelsað“, farið úr 185 tonnum yfir í 3.400 tonn, og verðgildið, litlir 1.2 milljarðar bandaríkjadala.
Endurbygging landsins hefur alls ekki gengið sem skyldi, réttindi kvenna í hinu strjálbýla landi hafa ekki batnað og sama má segja um mannréttindi.
Forseti Kabúl, Hamid Karzai, fyrrverandi ráðgjafi bandaríska olíufyrirtækisins Unocal, er umkringdur bandarískum hermönnum sem fylgja honum hvert fótspor og fylgjast með hverri hreyfingu hans. Hann fær beinar skipanir frá Washington um hvað eigi að gera, sem og ráðherrar hans en tíu af þeim sextán ráðherrum í stjórn hans hafa bandarískt vegabréf.
Það er ljóst að ef umbætur eiga að verða í Afganistan verður alþjóðasamfélagið að þrýsta á bandarísk yfirvöld um að hætta að nota strengjabrúður sínar sem fulltrúa og æðstu ráðamenn annara landa. Við þekkjum öll söguna og vitum hvernig sá leikur endar. Við getum horft í allar áttir og alltaf er það sama uppá teningnum. Pinochet, Gaddaffi, Saddam Hússein eru aðeins nokkrir af þeim mönnum sem voru þóknanlegir hagsmunum Bandaríkjanna um stund og stjórnin studdi þá með ráðum og dáð.
Við megum ekki gleyma Afganistan, og við getum haft áhrif því eins og máltækið segir: Oft veltir lítil þúfa þungu hlassi. Sjáum bara Davíð Oddson og Halldór Ásgrímsson, þeir knésettu Bush-stjórnina einir síns liðs.