Hræðsluáróðurinn
Margt foreldrið hefur beitt þeirri árangursríku aðferð að hræða börn sín með hryllingssögum af ýmsum fyrirbærum til þess að börnin forðist þau eins og heitan eldinn. Á sama hátt hefur verið bent á að við markaðssetningu á ýmsum neysluvörum séu notuð öflug tól til að fá almenning til að kaupa vörur (sem hann hefur e.t.v. enga sérstaka þörf fyrir). Slík tól eru t.d. hræðsla; í tilfellum snyrtivara og tískufata er það hræðslan við að verða fyrir áreiti vegna þess að maður er öðruvísi en stundum er hreinlega um að ræða hræðslu við innbrotsþjófa, náttúruhamfarir og þess háttar.
Gott og vel, hræðslan heldur okkur á tánum og getur verið hvati til ýmissa afreka. En oft og tíðum verður hræðslan svo yfirþyrmandi að staðreyndir og rök gleymast í hringiðunni. Þá er hræðslan læknuð án þess að leysa vandamálið sem raunverulega býr að baki. Líkt og þegar tekin eru lyf við sársauka sem hægt væri að finna orsökina fyrir og lækna meinið sem veldur sársaukanum.
En það eru ekki bara úrræðagóðar mæður og ósvífnir bissnissmenn sem notfæra sér hræðsluna til að ná sínu fram. Stjórnmálamenn hafa margir hverjir tekið eftir hvílíkt undratól hræðslan getur verið og með hjálp ljósvakamiðlanna hræða þeir kjósendur til að kjósa ekki samkvæmt sannfæringu sinni, heldur því hvað auglýsingarnar segja þeim að gera. Stjórnarflokkarnir státa sig af meintum stöðugleika og vara við öllum breytingum ? og hræðslan við breytingar kemur þannig í veg fyrir eðlileg skoðanaskipti um málefni sem þarfnast breytinga. Mörgum spurningum er ósvarað, m.a. þessum: Er stöðugleiki markmið í sjálfu sér og hvers virði er hann ef um er að ræða stöðugt óréttlæti ? ævarandi misskiptingu og stöðugan yfirgang?
Á sama hátt og óprúttnir viðskiptarisar hika ekki við að beita hvítum lygum og jafnvel hreinum ósannindum til að selja vörur sínar, reyna stjórnmálamenn stundum að blekkja kjósendur í von um góða kosningu. Á sama hátt og auglýsingaherferðir ósvífinna fyrirtækjastjórnenda sannfæra ekki alltaf neytendur um ágæti vörunnar, tekst stjórnmálaflokkum ekki alltaf að sneiða framhjá sannleikanum og fá skjótfengin atkvæði.
En þegar það tekst er kjósendum m.a. talin trú um að engin vinstristjórn hafi setið út kjörtímabilið og að árásarstríðið í Írak hafi ekki bara þjónað sérhagsmunum bandarískra stjórnvalda.
Þegar allt kemur til alls er náttúrulega auðveldast fyrir hinn almenna kjósanda að hafa ekkert alltof mikið fyrir kosningunum, kjósa án mikillar umhugsunar og taka við auglýsingum og loforðum gagnrýnislaust. En þá er líka gott að muna eftir því að þeir flokkar sem beita hræðsluáróðri í kosningabaráttunni gera það vegna þess að erfiðlega gengur að réttlæta þá stefnu sem flokkurinn er málsvari fyrir.