Kristján kynnist illsku heimsins
Umræðan síðustu daga um hugsanlegt brotthvarf bandaríska hersins frá Íslandi hefur um margt verið kostuleg en þó fyrst og fremst leitt í ljós hversu þrönga og firrta sýn margir hafa á tilgang og eðli herja. Ótrúlega margir virðast líta svo á að meginhlutverk hersins hér á landi sé og hafi verið að tryggja Suðurnesjabúum atvinnu, þó svo að í öðrum landshlutum sé atvinnusköpun álitin í verkahring atvinnulífsins eða íslenskra stjórnvalda. Hentistefna af þessum toga virðist gera það að verkum að allt of margir eru tilbúnir að klippa veruleikann úr samhengi og loka augunum fyrir því sem hinir bandarísku vinnuveitendur gera í öðrum löndum.
Í Fréttablaðinu 17. júní sl. kom þetta sjónarmið berlega í ljós þar sem Kristján Gunnarsson, formaður Verkalýðs- og sjómannafélags Keflavíkur, sagði að Bandaríkjamenn stjórnuðust eingöngu af eigin hagsmunum þegar þeir lokuðu herstöðvum sínum og tók hann svo djúpt í árinni að segja að „bandarískir hagsmunir hlusti ekki á neyðaróp Íslendinga“.
Maður veit ekki hvort á að hlæja eða gráta vegna slíkra ummæla en fyrir mér er það algjörlega nýtt að heyra einhvern trúa því að hernaðaröfl hlusti á neyðaróp fólks, hvort sem þau neyðaróp koma frá Víetnam, Írak, Afganistan eða jafnvel Íslendingum. Þvert á móti hef ég ekki getað séð betur en að hagsmunir hernaðaraflanna aukist eftir því sem neyðarópin frá stríðshrjáðum þjóðum eru háværari og þjáning almennings meiri. Þá fyrst eru hernaðaröflin í essinu sínu og mala gull. Tilgangur herja og eðli þeirra er einmitt að kalla fram neyðaróp, ekki að stöðva þau ? nema hugsanlega með því að drepa þá sem hrópa hæst.
Íslendingum hefur alltof lengi tekist að lifa í þeirri mótsögn sem í því felst að stæra okkur á tyllidögum af því að vera herlaus þjóð en væla svo í öðrum um að fara ekki með herinn sinn á brott. Jafnframt (og það er einna versti hlutinn af mótsögninni) virðumst við gersamlega geta lokað augunum fyrir þeirri staðreynd að sá bandaríski her sem ráðamenn grátbiðja nú að vera hér áfram er risavaxið hernaðarlegt skrímsli sem ekki er haldið úti í góðgerðarskyni við Kristján Gunnarsson og umbjóðendur hans, heldur er til þess ætlað að verja bandaríska hagsmuni með kjafti og klóm og svífst til þess einskis. Skiptir það engu hvort ráðast þurfi á önnur lönd í „varnarskyni“ eða beita kjarnorkuvopnum að fyrra bragði.
Ég á því bágt með að átta mig á því hvernig bregðast skal við því þegar Íslendingar reyna að höfða til mannúðartauga bandaríska hersins og biðja hann að vera hér áfram á þeirri forsendu að hann skaffi nokkur hundruð manns atvinnu. Mun viturlegra væri að huga að því hversu margar fjölskyldur missa líf sitt og limi vegna umsvifa hersins úti um allan heim og byggja sjálf upp atvinnustarfsemi í eigin landi sem byggir á geðslegri leiðum til að afla tekna í þjóðarbúið.