Þögn um fátækt
Eðlilegt er að eitthvað hægi á þjóðmálaumræðunni á sumrin. Ekki má þó gleyma því sem er mikilvægt.
Mikið var rætt um fátækt í kosningabaráttunni. Lítið hefur farið fyrir þeirri umræðu síðan. Var umræðan einkum á þá leið að stjórnarandstöðuflokkarnir héldu því á lofti að stórir hópar í þjóðfélaginu byggju í raun við sára fátækt, á meðan stjórnarflokkarnir, og þá ekki síst Sjálfstæðisflokkurinn, reyndu að þegja umræðuna í hel.
Vinstri-græn börðust með oddi og egg fyrir velferðarstjórn og málefnalegri umræðu um fátækt. Enda hafa rannsóknir sýnt að fátækt er staðreynd hér á landi. Ber þar einna hæst rannsókn Hörpu Njáls á fátækt og umfangi hennar í íslenskum samtíma.
Samkvæmt rannsókn Hörpu einkennist íslenska velferðarsamfélagið af lágum bótum, lágum frítekjumörkum og miklum skerðingum. Þetta heitir skilyrt velferð og er hugmynd frjálshyggjunnar um þróun velferðarkerfis. Hugmyndafræðin er að veita aðeins lágmarks aðstoð og láta góðgerðarstofnunum eftir að glíma við samfélagslegan vanda. Er svo komið að við verjum hlutfallslega minnstu til velferðarmála miðað við önnur ríki á Norðurlöndum. Þessu hefur tólf ára valdatími Davíðs Oddssonar skilað íslensku þjóðfélagi.
Fátækt er staðreynd og er íslensku samfélagi skömm af. En fátæktina má uppræta. Við búum í ríku þjóðfélagi, sannkölluðu velmegunarsamfélagi. Við höfum í höndunum öll vopn og verkfæri til að útrýma þeirri fátækt sem hér þrífst og búa svo um hnútana að hér þurfi enginn framar að glíma við slík vandamál.
Umræðan á ekki að vera á forsendum frjálshyggjupostulanna Péturs Blöndal eða Hannesar Gissurarsonar. Enda er þekkt að slíkir kónar telja ekki vera vandamál á ferð; í versta falli ættu fátæklingarnir að kaupa færri pizzur að mati Péturs og skammarlegur er málflutningur Hannesar sem hefur í blaðagreinum vegið að æru fræðimanna sem hafa reynt að skapa umræðunni málefnalegan grundvöll.
Vandinn er brýnn og þótt sitjandi ríkisstjórn neiti að horfast í augu við hann, er hann samt sem áður til staðar. Ráðst þarf að rótum vandans og efla velferðarkerfið en ekki að auka hann með aðgerða- og afskiptaleysi. Málefnaleg umræða er grundvöllur aðgerða gegn fátækt. Þögn ríkisstjórnarinnar, æruveiðar Hannesar og óráðsíutal Péturs Blöndal eru það ekki.